Column Peter Hooft: Frans met de Fransen

Sinds ik in Frankrijk woon, ben ik heel regelmatig in staking. Frans met de Fransen, zal ik maar zeggen.  Er gaat echt geen week voorbij of een of andere beroepsgroep gooit z’n petje erbij neer, of anders zijn er wel massa-demonstraties, blokkades en meer van die acties. Vaak heb ik er wel een begin van begrip voor en dan denk ik: ik doe vandaag lekker ook even niks. Probleempje is dan wel dat ik geen beroep kan doen op een stakingskas.

Ik heb zo langzamerhand het idee dat en grève (in staking) met voorsprong de nationale sport in dit land is. Veel populairder dan voetbal en wielrennen, of bij ons in de Provence rugby en jeu-de-boules. Waar dat vandaan komt?

Met de ‘gele’ kornuiten

Alweer een tijdje geleden deed ik een paar uur mee met de Gele Hesjes. Bij de entree van een nabije autoroute iedereen gratis laten doorrijden. De sfeer was eerder gezellig dan revolutionair, voor een verslaggever nogal teleurstellend. Sprak daar ondertussen wel met gele kornuiten die soms over de Revolutie begonnen. Toen kregen ze ook hun zin, zeiden ze. Wél een tijdje terug, dacht ik, maar dat hield ik voor me.

Het is nog een hele klus om het het allemaal bij te houden, maar volgens mij is er nu geen staking bij huisartsen, verpleegkundigen, in het onderwijs of op de vliegvelden. Kan morgen weer anders zijn, je weet het niet.

Spannend weekeinde

Dit weekeinde is de beurt weer aan het spoorwegpersoneel en aan de boeren, die het spannend willen maken. De opening van die grote landbouwbeurs in Parijs en de vraag is of ze er de president van de République willen toelaten. Het is een ware traditie dat de president vele uren op die Salon Internationale de l’Agriculture rondloopt, met Jan en alleman praat, koeien aait en van alles proeft. Alleen president Mitterrand begon er destijds niet aan, hij stuurde zijn eerste minister.

Wijn van de stofzuiger-koning

In mijn Provençaalse omgeving heb je eigenlijk alleen wijnboeren die niet zo zeer boos zijn over Parijse of  ‘Brusselse’ regels, maar eerder over het klimaat. Moeten ze straks naar het noorden verkassen? Als treiterkop aarzel ik dan niet om erop te wijzen dat er zelfs in Nederland prima wijn wordt gemaakt. Of dat zo is, weet ik niet. Nooit geproefd, maar wel over gehoord. En ter geruststelling van mijn gesprekspartners vertel ik dan dat ik weet dat er in de buurt juist nieuwe wijngaarden worden aangeplant. Onder anderen door de stofzuiger-koning Dyson die iets verderop woont en per heli naar zijn landgoed komt aangevlogen. Dat vinden de buren niet altijd jofel.

In stakingsland Frankrijk heb ik geleerd dat je altijd eerst zorgvuldig moet napluizen of je de weg op kunt, of je bij de dokter terecht kunt, of je kind naar school kan. Elke dag kan het hier anders zijn. Dat is ook wel de spannende charme van dit land.

‘Frans met de Fransen’, somberen steeds vaker ex-collega’s en vrienden in Nederland als ik een hele dag niet reageer op hun mailtjes.

Ik ben dan weer in staking, weten ze.