Column Peter Hooft: Heel gewichtig op z’n Frans

Voor abonnees

Waar ik wel weer vrolijk van werd: opschudding in dir rare land, want de president was afwezig, toen (bijna) allen autoroutes door boze boeren geblokkeerd waren. Mest en tractoren op de Franse wegen, en tegelijkertijd op tv Macron in zo’n carnavalesk gala-tenue tijdens een sjiek staatsbezoek aan Zweden. Het werd nog erger toen we beelden te zien kregen van Macron die met Zweedse studenten het chanson ‘Champs-Élysées’ van Joe Dassin stond te zingen. Mijn Franse vrienden en collega’s spraken er schande van. Een beetje president die het vaak over de Franse grandeur heeft, had in Parijs moeten gaan staan zingen. Hij kijkt wel link uit, dacht ik.

Ik ben Nostradamus niet

Over Parijs gesproken: wie er met een beetje serieuze auto wil parkeren, gaat vanaf 1 september iets van € 18 per uur betalen. Het kan me weinig schelen. Geen ambitie meer om Parijs ooit nog aan te doen, en al helemaal met mijn auto. ’t Was een idee van burgemeester Hidalgo die bij voorkeur schone lucht inademt. Ze legde haar voorstel heel modern via een referendum aan haar bevolking voor. Ik ben (gelukkig maar) Nostradamus niet, maar nul probleem om te voorspellen hoe het met die volksstemming zou aflopen. Want die torenhoge parkeertarieven zouden niet voor Parijzenaars gelden. Dus waarom zou je er als Eifeltorenaar tegen zijn? Viel me nog tegen dat maar 54% van die lui ‘ja’ hebben gezegd. Begrijp nu weer nog beter dat er hier in de Provence over het algemeen minimaal hoofdschuddend naar Parijzenaars wordt gekeken. Met hun misplaatste arrogantie.

Een democratisch besluit, toch?

’t Is hier goed toeven, ik wind me maar in sterk afnemende mate over Franse flauwekul op. Maar hoe kun je als mevrouw Hidalgo opgetogen roepen dat je een rondje stembus hebt gewonnen als er minder dan 6% van de kiezers is komen opdagen van wie maar een heel krappe meerderheid het met je eens is? En dus gaat het door. Een ‘democratisch’ besluit, toch?

Ik wilde hier helemaal niet over beginnen, maar ik hoor dat ze in Nice nu ook vinden dat Olympische parkeertarieven voor zwaargewichten ingevoerd moeten worden. Ik kom daar weleens, een etentje van al gauw twee uur zou me zomaar € 36 extra kunnen kosten. Ongeveer het bedrag van een begeerde fles wijn, althans in zo’n restaurant.

Ik sprak erover met een collega, die wilde weten hoeveel kilo mijn auto weegt. Ja, hallo?

Een schuldige SUV

In Parijs zou het gaan om 1.600 kilo, dan ben je een schuldige SUV en hang je als parkeerder. En dat straks ook in Nice? Elke dikke auto op de weegschaal? Mijn collega en ik toasten op de bureaucratie en hij zei: ‘Ik laat gewoon eerst mijn vrouw uitstappen.’ We schonken nog eens bij. Ik ken die vrouw.