Dat kleine café

Geen idee meer wanneer dat was, ik woonde nog niet zo lang in Frankrijk, dus het zal nog in de vorige eeuw geweest zijn. Op de autoradio hoorde ik ineens een plaatje voorbijkomen waarvan de melodie me verdomd bekend voorkwam. De omroeper van dienst zei dat ik de razend populaire zangeres  Mireille Mathieu had gehoord en dat het nummer ‘LeVieux café de la Rue Amérique’ heette. Mooi nummer, dacht ik, dit is gewoon ‘Het kleine café aan de haven’ van Pierre Kartner. Toen ik het destijds voor het eerst hoorde, had ik meteen al het idee dat het een soort chanson was, het had iets Frans, of zo, ik wist het niet precies. Maar als die melodie vergezeld gaat van een Franse tekst, dan weet je ’t zeker: een nostalgisch chanson in de mooiste tradities van het genre. Ik houd het allemaal niet zo bij hoor, maar volgens mij heeft ook Joe Dassin nog een versie van ‘het café’ opgenomen, maar dan onder de titel ‘Le café des Trois colombes’.

Onderschatte muziekmaker

Ik bedoel, het deed me toch wel wat toen ik hoorde dat Pierre Kartner was overleden. Dat Smurfen-gedoe, dat zal allemaal wel, maar ik denk dus dat die man als muziekmaker onderschat werd. Ik herinner me in elk geval uit mijn Nederlandse jaren dat er vaak minachtend gesmaald werd: Pierre Kartner? Carnaval, moet je niks mee te maken willen hebben.

En dus vroeg ik me af hoe er in de media op zijn overlijden gereageerd zou worden. Het viel me mee. Ik zag aardig wat beeld & geluid op tv voorbijkomen, ik zag er een soort late erkenning in.

In Frankrijk heb ik gezien wat er gebeurt als er een muzikaal icoon overlijdt. Serge Gainsbourg in 1991, Johnny Hallyday in 2017, op alle tv-zenders uren-, wat zeg ik: dagenlange terugblikken larmoyante liefdesverklaringen. Kartner was natuurlijk geen icoon, maar ik heb wel geleerd dat er een heel verschil tussen de manieren waarop Fransen en Nederlanders hun muzikanten gedenken.

Ach, dat ‘kleine café aan de haven’, ik heb het vanaf het begin prachtig gevonden. En heus niet omdat mijn opa een klein café aan de Rotterdamse binnenhaven had. Als klein meisje vaak onder het biljart gespeeld. Ook nostalgie.