De soundtrack van de Provence

’t Blijft vreemd volk, toeristen. Nee, niet omdat ze niet van hier zijn, alhoewel elke rechtgeaarde Provençaal alles dat van buiten de lokale grenzen (en die zijn héél lokaal) komt, als vreemd volk bestempelt. Komt er hier iemand uit Nice of Marseille of zelfs uit de grote stad om de hoek langs, dan is dat al een ‘étranger’. Nee, ik bedoel dat toeristen vooral vreemd volk zijn omdat ze blijkbaar niet willen snappen dat het hier een beetje anders is dan bij ‘hullie’ thuis. Geeft niks, maar probeer dan niet om je vakantieomgeving in dat ‘thuis’ van jou te veranderen. Heb ik het niet over die legendarische mud aardappelen, potten pindakaas en bergen rookworsten die worden meegezeuld voor het ‘ha, lekker’ thuisgevoel. Nee. Ik heb het over de klaagtoeristen. Die zeuren en zeiken over álles dat de Provence tot de Provence maakt. Ik schreef er eerder over, lees hier maar. Zal best dat er ’s ochtends vroeg een haan kraait die je op je flatje in de Alexanderpolder niet gewend bent, dat de torenklok naast je B&B in dat pittoreske dorpje ook ’s nachts de hele, halve en kwarturen aangeeft met een ferme beier, dat de lokale bevolking een potje pétanque speelt en je inderdaad ‘kling’, ‘klak’ en ‘tjaplok’ hoort op een zoele zomervavond. Maar als je ook nog eens gaat zeiken over onze cigales ga je een stapje te ver. Jazeker, ze maken herrie, soms zelf massale pokkenherrie. Maar het is de soundtrack van de Provence. Take it or leave it. En ga ze niet met een tuinslang uit de bomen spuiten, of ze vergiftigen met insecticide.
Dus ja, zo langzamerhand komt er verzet tegen dit soort verwende gelegenheidsvoorbijgangers die denken alles maar naar hun hand te kunnen zetten. Want dat zijn ‘we’ hier in de Provence een beetje zat. ’t Is klein verzet vooralsnog. Per slot brengt het toerisme ook het broodnodige geld in het laadje, je moet overleven. Dus blijft het in de boulangerie bij een baguette van de achterste plank die al wat langer lag en lekker is ingedroogd. Of een bakje olijven op de o zo leuke dorpsmarkt waarvan de zuurgraad zodanig is gestegen dat elke dorpeling zich er met dichtgeknepen neus langs haast. En ja, dat strooien plastic zomerhoedje is natuurlijk ineens knap aan de prijs. De dikke-bodem-pizza met crisisbeleg levert vanzelfsprekend een minstens zo gepeperde rekening op.
Klein bier, vergeleken met de protestsong die de Toulonaise band Aïoli zojuist in de markt heeft gezet: Touche pas aux cigales, ou tu prends une mandale. Oftewel: Blijf van de cigales af, of je krijgt een klap voor je bek.
Luister hier maar. En lees ff mee. Wie deze tekst lekker vertaalt, krijgt van mij een fles Provençaalse toprosé.

« Au Parisien, au Lyonnais, toi qui viens bronzer chez nous l’été.
Tu peux te faire dorer, tu peux te faire cramer,
Tu peux faire un peu ce que tu veux.
Tu peux râler parce qu’il ne fait pas beau,
Tu peux râler parce qu’il fait trop chaud,
Tu peux râler parce qu’il y a trop de moustiques,
Ou parce que tu trouves qu’on est pas sympathiques.
Mais il y a une chose qu’il ne faut jamais faire,
Ou sinon, je te promets l’enfer.
Touche pas, touche pas aux cigales,
Touche pas ou tu prends une mandale. »

Kon trouwens best eens dé zomerhit van 2019 worden. Ook voor de toeristen.
En onze Provençaalse rosé, tja, die is natuurlijk een evergreen.