Een beetje druk

Ja, natuurlijk wist ik ook wel dat het in juli en augustus veel drukker zou zijn bij mij in de buurt. Dorpje van ‘quatre fois rien’, ‘arrière-pays’, toen ik erheen verkaste was het winter en heerste er de gewijde stilte van een verweesde dodenakker. Het regende, dat ook nog. De twee eethuisjes die het gehucht telde zouden pas tegen Pasen hun fornuizen weer opstoken. Of in elk geval de stekker van hun magnetrons weer in het stopcontact steken. Voor nog iets van reuring moest je naar de dorpskroeg waar de habitués dagelijks in ‘natte vergadering’ bijeen kwamen. In mijn vorige dorp, iets dichter bij zee, had ik al ervaren dat de zomergasten steeds vaker en in steeds grotere aantallen de Côte voor gezien hielden om hun bivak in de ‘Provence verte’ op te slaan. Maar eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ik nu zelfs in mijn nieuwe dorpje met zo’n uitbundige vakantiedrukte te maken zou krijgen.
Ik snap ze wel. In het hoogseizoen is de Côte zo langzamerhand overvol en de sfeer vaak – laten we zeggen – minder jofel. ’s Zomers ga ik dan ook nooit naar de Méditerrannée, ik kijk wel link uit. Files, volgepakte stranden, ik koester andere begeertes.
Enfin, ook mijn dorpje is dezer dagen een prooi van vakantievierders. En al die toeristen, ik weet het niet. Er zitten vast aardige mensen met de beste bedoelingen tussen, maar ‘en route’ kennen ze de weg niet en in de supermarché in het stadje 10 km verderop ook niet. Waar vind ik de spaghetti, waar een blikje tonijn? Dat soort vragen. Die winkel is zo groot niet, maar de toerist is er dan toch een slecht opgeleide rechercheur met een beknopte talenknobbel, op het verkeerde spoor en behoorlijk de weg kwijt. Ik kom maximaal een keer per week in die supermarché, ik haat boodschappen doen. Maar ja, er zijn wel meer dingen onvermijdelijk, zelfs of juist in Zuid-Frankrijk. Nee hoor, het is hier prima, maar soms denk ik wel eens… Nou ja, laat maar. Hebben we ’t ook nog wel eens over.
Intussen is in het hoogseizoen de mondvoorraad scoren dus nog erger dan in de rest van het jaar. Ik noem toeristen altijd vreemdgangers, geen idee meer waarom ik dat ooit bedacht, misschien omdat ze er zo vervreemd uitzien? Ik heb trouwens niets tegen ze hoor, al is het maar omdat ze na de rosé onze belangrijkste bron van inkomsten vormen. Ik mag ook graag naar ze kijken als ik op het café-terras zit en ze langs zie trekken. Heel vaak met zo’n namaak strooien hoedje op dat in de supermarché als ‘à la Vincent van Gogh’ wordt aangeprezen maar meer wegheeft van een achterhaald jagershoedje. Tja. Onze zon kan onbarmhartig schijnen op een modieuze half tot helemaal kaalgeschoren kop.
Ik nipte aan mijn glaasje rosé (mét ijsklontje, erg hè?), las de Var Matin uit en dacht aan wat ik weleens gehoord of ergens gelezen heb: september is de drukste periode voor echtscheidingadvocaten. Vakantie een feest? Misschien eerder de kortste weg naar huwelijksbonje. In mijn waarneming maken vooral de vaders een trieste indruk. Of nee, meer nog de kinderen die gedwongen mee moeten en hun verveling met hun mobieltje te lijf gaan. De onwil druipt er vanaf als ze langs slenteren, ik heb vaak medelijden met ze. En ook wel met de moeders, die vaak zwetend voorbij zwoegen in hun vergeefse pogingen het koste wat het kost ‘gezellig’ te houden.
Het heeft er verder niks mee te maken, maar ik ga nooit op vakantie. Waarom zou ik? Ik woon in een vakantieland. En een deurtje verderop kijken, dat heb ik vroeger al vaak genoeg gedaan.
“En?” , informeerde de echtgenoot toen ik na de boodschappen en het café thuis parkeerde.
“Druk”, zei ik. “Toeristen.”
Hij schonk een gekoelde rosé in, en zette met zekere voldoening de glazen op de tuintafel van ons overschaduwde terras.
“Blaise Pascal”, zei hij. “Briljante denker uit de zeventiende eeuw. Die schreef toen al dat de wereld er stuk beter uit zou zien als iedereen gewoon thuis bleef.”
Ik ging naar de keuken om een koeler en de hele fles te scoren en dacht: blij dat ik thuis ben. En blijf.
We proostten op Blaise Pascal.