Een nieuwe tv

Nog ver voordat het in mode raakte, was ik al tamelijk ‘groen’. Wist ik veel. Maar ik gooi nooit iets weg dat nog werkt, of draagbaar is. Zelfs al is het uit de mode of een beetje onhandig in het gebruik geworden. Zo had ik een minstens 15 jaar oude tv van de firma Grundig. Ooit gekocht met het idee dat Duitse ‘gründlichkeit’ het eeuwige leven heeft. En inderdaad, het toestel overleefde tal van verhuizingen en herinstallaties. Stekker in het stopcontact, spelen maar. Maar gistermorgen gaf ie de geest. Zomaar ineens, zonder enige aankondiging. Dat is meer dan vervelend als je dagritme opent met Franse en Nederlandse journaals bij het ontbijt.
Ik heb wel eens jongelui over de vloer gehad die me erop wezen dat mijn tv wel érg gedateerd was. Niks eigentijdse trouvailles als Netflix en internet, gewoon een tv met een paar zenders die me bijpraten. Meer hoef ik niet, ik wil ook geen diepzinnige elektronica in mijn auto. Ik bedoel: ik rem liever zelf.
Ik zat nog te prutsen met de afstandbediening (wel geluid, geen beeld, ook niet na 20 keer proberen) Toen de echtgenoot, die het ochtendrondje met de honden (en de kat) had gedaan, binnenstapte.
“Géén tv?!” Woede en blinde paniek streden om de voorrang. Hij is zo’n junk die geen testbeeldje miste, toen die nog bestonden. Geen tv, geen leven. Je hebt van die mensen.
“Kijk je toch een tijdje via internet.”
Niet echt zijn habitat. Ik ging dus op zoek naar een nieuwe. TV, geen echtgenoot. Ik kwam in een wereld terecht waarin de voertaal technologisch abracadabra is waar je zelfs met een Chinese handleiding niet meer uitkomt. Ik belde een vriend in een dorp verderop die me aanraadde een of andere specifieke tv te kopen. Kon via internet, zou bezorgd en geïnstalleerd worden. Maar op z’n vroegst de volgende dag. Of een dagje later. Geduld is misschien een schone zaak, maar niet in de beleving van de echtgenoot als de tv het niet doet. Hij verwachtte die avond veel van Atletico Madrid tegen Juventus.
De stemming in de huiselijke kring werd grimmiger toen ik op internet intussen ook nog had gelezen dat pétanque niet toegelaten wordt tot de Olympische Spelen van 2024 in Parijs. En zo dom was om dat aan de echtgenoot mede te delen. In het vorige Provençaalse dorp waar we woonden, was hij de enige ‘international’ die deel uitmaakte van de lokale équipe. Pas na een tijdje op de reservebank, dat wel, maar daarover bewaar ik liever het stilzwijgen. Had ik gisteren ook moeten doen, maar ik las hem op internet voor dat breakdance, skateboard en muurtje klimmen waarschijnlijk wél Olympische sporten gaan worden. En pétanque dus niet.
“Altijd weer dat Parijs” schamperde de echtgenoot, die zo ongeveer alles dat naar grote stad zweemt bij het grof vuil zet.
Het was zo ongeveer de genadeklap voor zijn toch al niet optimale humeur. Er moest en zou in elk geval voetbal gekeken kunnen worden vanavond. De dwingende mededeling luidde dan ook dat er “dus niet minstens een etmaal op een nieuwe tv gewacht ging worden.” Amper anderhalf uur later stond ik met een sympa-verkoper in een hypermarché naar tv’s te kijken. Drie kwartier rijden, in mijn Provençaalse omgeving van toen hebben we geen dichtbij-winkels waar je even een breedbeeld kunt ophalen.
Ik koos er maar eentje uit, niet helemaal op de bonnefooi, die vriend had me verteld dat ik op minstens 3 HDMI-poortjes moest letten. Vanwege de schotelantenne, de DVD-speler en misschien ooit dat (inter)Netflix. In de winkel moest ik mijn naam, geboortedatum en postcode opgeven voor ik het apparaat meekreeg. Ik was verbijsterd. Als ik een blik speciebonen of een zak hondenvoer koop, is mijn creditkaart af- en voldoende. Hier stond ik ineens big data op te hoesten waar Marc Zuckerberg een moord voor zou doen. Als een soort Max Verstappen scheurde ik daarna gefrustreerd over de kronkelweggetjes naar huis, de nieuwe tv leek me voldoende ingepakt voor deze gevaren van een race tegen klok.
Weer thuis begon de ellende pas echt. Bij die Grundig van toen stak je gewoon de stekker in het stopcontact en klaar was Kees. Nu werd het een kwestie van zo ongeveer wetenschappelijk onderzoek om het toestel aan de praat te krijgen. Er zat een gebruiksaanwijzing bij in het lettertype –min 2punts, zonder loep niet te lezen. Er ging een wereld voor me open, en meteen weer dicht. Maar ik ben zo iemand die niet tegen zijn verlies kan, ik weigerde mijn deskundige vriend te bellen. Om kwart voor elf die avond riep ik trots tegen de echtgenoot: welke zender wil je hebben?
Atletico Madrid-Juventus (2-0) was al afgelopen.
“Ik ga naar bed.”