Een voortrekkersrol voor de Pays-Bas

Voor abonnees – Natuurlijk ging het over de boeren. ’t Was woensdag en op tv was net bekend gemaakt dat er ter hoogte van Parijs bij Europa’s grootste groothandelsvoedselmarkt in Rungis de eerste arrestaties waren verricht. Ik was niet helemaal toevallig bij een soort vergaderingetje van wat wijnboeren die bij mij in de buurt over de rosé gaan. Ze hadden een dag eerder van de spiksplinternieuwe premier Attal gehoord dat ie wat steungeld voor de vignerons apart zou zetten. Ze hadden het over een pourboire pour chien, een hondenfooi. Dat zo’n begrip in twee talen bestaat, verbaasde me meer dan hun verontwaardiging.

Mijn gele hesje opgediept

‘En nu gaat het mis’, werd me aangekondigd toen het op de tv over die aanhoudingen begon.

Ik moest door naar de grote stad en besloot voor de zekerheid mijn gilet jaune (gele hesje) uit mijn kofferbak op te diepen en op mijn dashboard uit te vleien. Onderweg kwam ik een stuk of tien tractoren tegen die dezelfde kant op gingen. Ik werd vrolijk toegezwaaid, de aangekondigde blokkade moest nog beginnen. Geen verstand van, maar het lijkt me nogal wat om met zo’n enorm gevaarte over gewone wegen en door smalle straten te manoeuvreren. Als je in een beschaafde personenauto een tijdje door tractoren begeleid wordt, weet je tot in detail hoe een loser zich voelt.

Een voorraadje ‘ingeblikt’ 

Als het daar in Rungis echt fout gaat, dacht ik, dan toch maar even een voedselpakket inslaan. Iedereen die in Frankrijk woont, is qua lege schappen een ervaringsdeskundige. Ik ook en ik weet al niet eens meer bij welke keer het toen de schuld van de hesjes, stakingen bij de olie-raffinaderijen, pensioenwetrellen of gewoon corona was. In de winkel viel het mee. Beetje  weinig keus in de sector verse groenten, maar dat is altijd zo, voor groenten ga je naar de markt. Toch maar een voorraadje ‘ingeblikt’ in het karretje gedeponeerd.

Op de hielen gezeten

Terug op kantoor las ik dat de meeste Fransen (nog?) solidair zijn met de boeren en dat 39% dat vermaledijde ‘Brussel’  verantwoordelijk houdt voor de ellende waarin de agriculteurs kennelijk zijn beland. Een dag eerder had ik de premier in zijn regeringsverklaring juist iets van ‘viva Europa’ horen zeggen. Helemaal zeker ben ik er niet van. Ik vind dat ik het Frans inmiddels behoorlijk beheers, maar door het waanzinnige tempo waarin die Attal zijn toespraak afraffelde, raakte ik soms de draad kwijt. Zo te zien en vooral te horen werd die man op de hielen gezeten. Misschien door de boeren. Of hij verwarde jeugdig elan met het tempo van Max Verstappen. Die wél weet hoe je indruk maakt.

De voortrekkersrol van Les Pays-Bas

Met Fransen weet je ’t nooit. Even afgezien van Franse boeren. Die tot mijn stomme verbazing nogal vaak over het tractor-voorbeeld van hun Nederlandse collega’s beginnen. Die gingen toch als eersten met hun monstrueuze vierwielers hun noodkreet claxonneren? In al die jaren dat ik hier rondhang nooit eerder meegemaakt dat de Pays-Bas een voortrekkers rol kregen toebedeeld.

Heeft er vast mee te maken dat tractoren ook wel trekkers worden genoemd.