Even niet zo gezellig

Voor abonnees …

Wat gezellig in het Frans is, weet ik niet. Volgens het woordenboek douillet, maar dat heb ik nog nooit iemand horen zeggen. Doet er niet toe, want in Frankrijk is het nu allerminst gezellig. Een opiniepeiling zou uitwijzen dat 70% van de Fransen beducht is voor een terroristische aanslag. Hebben we ervaring mee. Onder meer in november 2015, schietpartijen in Parijs en dan vooral in het Théâtre Bataclan (130 doden) en op 14 juli 2016 in Nice, een vrachtwagen die op feestvierders inreed (86 doden). De regering geeft haar burgers gelijk en spreekt van een maximaal dreigingsniveau. Toeristische attracties als de Eiffeltoren, openbare gebouwen en kerken worden door zwaar bewapende militairen bewaakt. En dan moeten de Olympische Spelen nog beginnen. Volgens veiligheidsfunctionarissen een ideaal doelwit. Niemand heeft me ooit kunnen uitleggen waarom die Spelen zo nodig naar Parijs gehaald moesten worden. De ‘Lichtstad’ op de mondiale kaart? Dat was volgens mij al een paar eeuwen eerder gelukt. Toen moest het idee van ‘marketing’ nog uitgevonden worden.

Systeem Vigipirate

Om superalert te zijn, hebben we in Frankrijk het systeem Vigipirate. Geen idee waarom dat zo heet, maar bestaat al sinds 1978, ingevoerd tijdens het presidentschap van Valéry Giscard d’Estaing. Impliceert allerlei veiligheidsmaatregelen op nationaal niveau. Net als het bij het weerbericht met ‘kleurrijke’ alarmfases. Nu geldt de code donkerrood. Begin jaren negentig toen ik hier pas verbleef, kreeg ik er voor het eerst mee te maken. Weet niet meer van welke dreiging er toen sprake was. Maar in mijn dorp stond er ineens een hek rond de speelplaats van het schooltje en de champêtre (veldwachter) was er ook als de leerlingetjes gewoon in de klas zaten. Anders stond ie er alleen om ze veilig te laten oversteken. Niet dat er veel verkeer was. Anderhalve auto per uur.

‘War on drugs’

Bijgeleerd, ik weet nu dat je Vigipirate serieus moet nemen. Van de week alleen al bij ons in de departementen Alpes-Maritimes en de Var iets van 120 scholen per email of telefoon bedreigd, leerlingen uit voorzorg naar huis gestuurd.

Speelt er ook nog de ‘war on drugs’, niet alleen in Marseille, maar in tien grote steden probeert de regering met maximale politie-inzet de macht van drugsbendes te breken. Die maken de dienst uit in quartiers sensibles (‘gevoelige’ wijken). Dat vind ik dan wel weer charmant van die Fransen, een achterstandswijk gevoelig noemen. Zo’n quartier is Les Moulins in Nice. De bewoners smeken om de inzet van het leger.

“’t Is spannend hè”, zei ik tegen een collega van de Var Matin die ik toevallig trof. Hij vond dat het bij ons wel meeviel. Mijn dorpsgenoot Charles die was komen aanschuiven, wees op de eerste cabrio’s van het seizoen die vanaf de Côte een kijkje in het arrière-pays kwamen nemen. “De rien n’était”, zei hij. Ik denk dat hij iets als ‘business as usual’ bedoelde.

Werd het toch nog gezellig op dat zonovergote Provençaalse terras.