Frankrijk uit de gratie?

Voor abonnees …

Ik vind het als geïmmigreerde bewoner van La Douce, dat helemaal niet zo douce is natuurlijk, toch in zekere zin irritant dat Frankrijk uit de gratie lijkt te raken. Zo beroerd is het hier nou ook weer niet.

Hoorde van mensen in mijn omgeving dat de verhuur van hun vakantiewoningen dit jaar tot nu toe stroef gaat. Ik kreeg dat bevestigd door Astrid Segaar van de professionele organisatie Azur Pavillon die (onder meer) in vakantieverhuur bemiddelt. Ze vertelde me dat 2022 in die branche een topjaar was, het eerste na corona; iedereen wilde weer op vakantie. In 2023 was het zo’n 20% minder en dit jaar wil het ook niet echt vlotten. Ze oppert dat oorlogsangst (Poetin) er misschien toe leidt dat veel mensen hun beslissing om in Frankrijk vakantie te gaan vieren, uitstellen. Ze vertelde me iets dat ik ook alweer niet wist: dat meestal vrouwen het initiatief nemen als het over de huur van een vakantiehuis gaat. En zij zijn misschien meer bevreesd door alle onrust in de wereld. Zou het? Ik heb ook daar geen verstand van. Ik weet wel dat mijn vrouw lang geleden onverhoeds een vakantievilla in de Provence huurde. Al een paar maanden later woonden we er. Daarna nooit meer rondgeneusd bij aanbieders van vakantievilla’s. Waarom zou je als je definitief in een vakantieland verblijft? Dan hoef je zelfs nooit meer op vakantie.

Spanje op één?

Ik kreeg ook een mailtje van de heer Van Dorp, van de uitgeverij Grenzenloos. Op de zogeheten Emigratiebeurs van een week geleden of zo had hij het idee gekregen dat potentiële landverlaters veel meer belangstelling hebben voor Spanje dan voor Frankrijk. Ik ben weleens in Madrid geweest en zelfs in Marbella dat toen, denk ik, nog niet zo’n toevluchtsoord voor criminelen was. Ik herinner me er Eethuisje Hannie, je kon er terecht voor een broodje kroket. Een hele opluchting na drie dagen paëlla. Zou ik nu waarschijnlijk anders over denken. Ik heb niks tegen Spanje, het vrouwenvoetbal is daar inderdaad beter dan bij ons in Frankrijk. Maar er gaan wonen? ‘Ik moet er niet aan denken en dus denk ik er niet aan.’ Een filosofietje van mijn toen zeer jonge dochter dat ik al jaren niet uit m’n kop krijg.

Mijn beide gesprekspartners begonnen over de Franse prijzen. Spanje is kennelijk in allerlei opzichten nogal veel goedkoper dan Frankrijk en aan de Côte d’Azur waar ik maar zelden kom, schijnen ze op het strand nu gewoon € 10 voor een glas rosé te durven vragen. In mijn dorp in het Provençaalse achterland kost een tankje (cubi in het Provençaals) 5 liter rosé AOC van dús goede kwaliteit nu €19. Praat je over een forse prijsverhoging ten opzichte van een paar maanden terug. Maar dat ligt, zoals zo vaak, aan de Franse regering.

Nostalgie-tv

Aan de hand van wat me zoal verteld wordt, heb ik nu het idee dat Frankrijk uit de gratie raakt. Dat komt mij persoonlijk niet slecht uit, ik heb het niet zo op lawaai-toeristen. Maar ik vind het tamelijk achterlijk als Frankrijk zo’n beetje afgeschreven wordt. Het is waar dat Ilja Gort in zijn nostalgie-tv programma, dat ik soms zie en er dan graag naar kijk, een Frankrijk laat zien dat eigenlijk niet meer bestaat. Het is waar dat Frankrijk erg duur is. Het is waar dat Frankrijk ’s zomers erg heet kan wezen, in dat Spanje toch nog warmer? Het is waar dat Frankrijk ook chaos betekent, met al die stakingen en sociale onrust, vooral in de banlieus (quartiers sensibles, ‘gevoelige’ wijken) van de grote steden.

Van oudsher voorloper 

Maar ja, het is wél Frankrijk. Van oudsher voorloper in helder denken, Citroën en we hebben nog steeds veel verstand van joie de vivre. Dus ik zou aanraden: kom van de zomer toch maar. Je hoeft echt niet naar de maan om even in een andere wereld terecht te komen. En neem in aanmerking dat die Côte d’Azur een heel ander verhaal vertelt dan het arrière-pays. Ook dat is Frankrijk: amper een ritje van 20 km en je bent van super-mondain terug in bijna middeleeuws.

Het gaat me verder niet aan. Maar ik denk dat het een beetje dom is om Frankrijk af te schrijven als je aan je zomervakantie denkt.