Gewoon Frankrijk?

Voor abonnees …

Altijd gedacht dat ze met outre-mer (overzeese gebiedsdelen) Guadeloupe en Martinique bedoelden. Maar Frankrijk is in eigen waarneming nóg veel groter. We zitten ook in de Stille Oceaan. Ik begreep pas dat Tahiti ook gewoon Frankrijk is toen ik las dat het onderdeel surfen tijdens de Olympische Spelen in Parijs daar wordt afgewerkt. Toch een aardig stukje verderop. Van de week ging het hier vooral over Nieuw-Caledonië, ook gewoon Frankrijk in de Stille Oceaan. Wist ik ook al niet. Het oproer kraaide, er vielen doden, onder wie gendarmes. In Parijs waren ze zo bezorgd dat er haastje-repje meer dan 1.000 gendarmes naartoe werden gestuurd.

Die hadden we allicht beter thuis kunnen houden. Qua dreigingsniveau geldt in Frankrijk al een paar maanden de hoogste alarmfase, vooral met het oog op die Spelen en de oorlog tussen Israël en Hamas. Verder is het gezag druk met het heroveren van quartiers die de facto in handen van drugsbendes zijn, inmiddels zelfs ook al in Aix-en-Provence. In Rouen is een synagoge in de hens gezet, bij een geslaagde ontsnappingspoging zijn 2 gevangenbewaarders doodgeschoten. Heus, ik ontraad niemand vakantie in Frankrijk. Maar de sfeer in dit land is weleens gezelliger geweest.

De lont in het kruitvat

Van dat Nieuw-Caledonië wist ik dus niks. Even de Wikipedia erbij gehaald. Er wonen 290.000 mensen, de inheemse bevolking zijn Kanaks. Veel Fransen hebben het er kennelijk naar hun zin. Bij een referendum in 2018 stemde een meerderheid tegen onafhankelijkheid van Frankrijk. Maar daarmee was het streven naar dekolonisatie natuurlijk niet naar de sloop gebracht. In Parijs werd onlangs ineens besloten dat Fransen die er 10 jaar wonen, mogen meestemmen. Dat was na 20 jaar. Voorstanders van afscheiding van Frankrijk snapten wat er gebeurde. Meer invloed van Fransen, minder kans op winst bij een volgend referendum. Het bleek de lont in het kruitvat: demonstraties, rellen, vernielingen.

Iets geleerd?

Ik verblijf al een tijdje in dit in velerlei opzichten bijzondere land. Maar er veel van begrijpen, echt niet. Wat moeten we met al die overzeese gebiedsdelen? Is dat weer die rare emotie van Grandeur? Dekolonisatie is toch al geruime tijd de bedoeling van zo ongeveer de hele wereld? In mijn omgeving ontmoet ik soms mensen met een Algerijnse achtergrond. Ze hebben de Algerijns-Franse oorlog (1954-1962) nog meegemaakt. Trieste verhalen.

Ik denk soms dat het Frankrijk moeite kost iets van z’n eigen geschiedenis te leren.