Hoe doe je een doggybag?

Heerlijk geluncht, gelukkig had ik een plastic zakje bij me.
Ja ja, dat vraagt om uitleg. En vóór m’n kop eraf gaat, ik ben me zeer bewust van de vreselijke ongelijkheden in de wereld en van hoe schandalig goed ik het wel niet heb. Maar als je allerliefste lief je meevraagt naar je favoriete restaurant omdat ie vindt dat er wat te vieren valt (het geweldige succes van m’n nieuwe kookboek ‘Hemelse toetjes’ bijvoorbeeld), dan doe je dat. Gretig! Graag! En dan stop ik meteen een plastic zakje in m’n tas.
Kijk, ik ben dol op lekker eten en ik geniet met volle teugen van een mooie maaltijd in een prettig restaurant. Maar, ik ben een zeer beknopte eter. Het lukt me eenvoudigweg niet om een aantal gangen achter elkaar in hun geheel naar binnen te werken. Hier in de buurt is het traditie om op zondagmiddag uit eten te gaan; met de hele familie, oma en opa, klein- en achterkleinkinderen incluis. Het gros van de eethuizen biedt daarom geen keuzekaart aan, maar een afgerond menu, of twee. Wat betekent dat je ten minste drie, maar meestal vier gangen voorgeschoteld krijgt. En ruime porties hè, we wonen wèl op het platteland. Ik vind het doorgaans heerlijk, er is niet veel dat ik niet lust, al trek ik wel een grens bij absoluut dieronvriendelijk; geen halal, geen ganzenlever, om maar wat te noemen.
Maar die porties zijn zo gróót! En er gaat eerst al een amuse (of meer) aan vooraf die op zichzelf al voor voorgerecht zou kunnen doorgaan. Er komt heerlijk brood bij, een tussengerechtje, friandises bij de koffie… En dan hebben we het niet eens over het uitverkoren menu zelf gehad.
Mijn echtgenoot is van “Opeten! Je hebt het besteld.” Ben ik helemaal met hem eens, want het is werkelijk een schande om al die heerlijkheden half aangevreten weer te laten afruimen in de zekere wetenschap dat ze zomaar de afvalton ingekieperd worden. Al is er overigens één restaurant hier in de omgeving waarbij ik dat geen punt vindt; die hevelen alles dat overblijft over naar een lokale veeboer, daar heb ik vrede mee. In alle andere gevallen voelde ik me tot voor een jaartje geleden ernstig bezwaard. Ik sprak erover met mijn hoogbejaarde tante in Canada, ze is in de negentig maar emailt nog als de beste. “What? Doe not zo crazy!” (ze emigreerde in de jaren vijftig, dus haar Nederlands is nogal Engels verkleurd geraakt) “You neemt gewoon een doggy bag mee, next keer. Nooit waist good food!” Ze heeft gelijk. Ze heeft de oorlog meegemaakt, ze heeft bloembollen gegeten, en al gaat het haar nu goed, bij haar gaat geen restje de vuilnisbak in. En haar oplossing is even eenvoudig als briljant: doggybag.
Helaas is dat in gastronomisch Frankrijk net zo erg als vloeken in de kerk. Ivo Weyel schreef er recent over in NRC-Handelsblad. Hoe hij werd afgeserveerd, gewoon door er om te vragen. Dat dus maar niet.
Ik heb een subtielere oplossing gevonden, inderdaad, het plastic zakje. Reeds bij het begin van de maaltijd zet ik mijn tas -in de huiselijke kring bekend als ‘die hutkoffer’- met de klep omgeklapt naast mijn stoel, plastic zakje opengesperd in de hapklare monding. Vervolgens is het slechts een kwestie van nonchalant naar opzij neigen onder dekking van je servet om het overtollige voedsel af te voeren en de buit binnen te halen. Buit? Jazeker. Want het voelt elke keer toch ook wel een beetje als een overwinning om het alom alert aanwezige bedienend personeel net te snel af te zijn en met een schijnheilig smoel te verklaren dat het echt heerlijk was, als er bij het afruimen gevraagd wordt “C’a été?”. En ja, het wàs ook heerlijk, beetje veel alleen.
Maar wat doe je met zo’n riante zak culinair verantwoord afval? Ik raad iedereen een hond aan, ik heb er zelf drie, die zo’n smakelijke afwisseling van het dagelijks menu meer dan weten te waarderen. Maar je kunt het natuurlijk ook gewoon zelf opeten. In dat geval pleit ik voor ten minste drie plastic zakjes; want als je voor-, hoofd en nagerecht door elkaar flikkert is het de volgende dag toch minder smakelijk natafelen.