Klimaatverwisseling

Er kwam een mailtje van een collega uit Nederland vanmorgen: “Nu is het hier weer koud en nat, bij jou waarschijnlijk het mooiste weer van de wereld, gewoon weer zoals het hoort: wij een vest aan, jij in korte broek, wij eten binnen met het licht aan, jij eet je frisse salade met glas rosé lekker buiten.”
De echtgenoot – toch al niet het zonnetje in huis als die van buiten er de b(r)ui aangeeft – mailde terug: “Nee, het is nog steeds niet in orde. Vanmiddag krijgen we weer regen en onweer. Ik zit hier maar, gehuld in een hoog gesloten schipperstrui. Nota bene in mei! We zijn van huis uit al geen gezellige types, maar nu zo langzamerhand ook nog uiterst depressief. Laarzen en legerjackies aan als we met de honden moeten lopen. Ook geen zin in een frisse salade met rosé. Het zal straks wel weer een huisgemaakte Indonesische kroket worden, begeleid door een glas rouge.”
De collega: “Misschien aardig voor de variatie, die schipperstrui? Alleen maar mooi weer moet toch ook vervelen. Ik wou dat m’n wederhelft voor míj van die Indonesische kroketten bereidde. Maar nee hoor. Spaghetti Bolognaise. Je boft tóch.”
‘Nou’, dacht ik kribbig’, ‘dát zullen we nog weleens zien. Met zulk chagrijnig weer vrolijk een paar uur in de keuken staan? Ik dacht het niet.’ De echtgenoot is er, heel verstandig, niet meer op terug gekomen.
Maar hij had wel gelijk: van dit soort weer word je inderdaad depressief. Hiervoor was ik indertijd niet naar het ‘zonnige zuiden’ verhuisd.
Klimaatverandering? Als je het Nederlandse weerbericht van de afgelopen tijd naast het Franse legt kun je maar één conclusie trekken: klimaatverwisseling! Hoezo is het in de noordelijke polderdelta warmer, droger en zonniger dan hier bij mij in de sub-tropen? Waar we geteisterd worden door hoosregens, heftige onweersbuien en minimale temperaturen? Twee weken geleden nog nachtvorst! En de hoger gelegen bergpassen zijn nog steeds niet sneeuwvrij; er wordt met bulldozers aan gewerkt om ze voor de eerste helft van juni open te krijgen voor het verkeer. Op het dorp klagen ze intussen steen en been over het tot nu toe compleet mislukte voorjaar. Kun je eindelijk een terrasje inrichten voor de lang verwachte meivakantietoeristen, blijkt er geen hond bereid om regen en wind te trotseren. En bij ‘vide grenier’ die afgelopen zondag op de boulesbaan werd georganiseerd liet het publiek het massaal afweten bij de schaars uitgestalde kleedjes met prullaria. Nou ja massaal… Maar normaal gesproken komen er elk jaar toch wel een paar honderd bezoekers op af. Die zondagochtend – op pad met de honden toen het even droog was – zag ik de buurman van een eind verderop manhaftig zijn bestelbusje volstouwen, z’n zoontje verrijkte de voorraad enthousiast met wat afgedankt speelgoed.
“Vide grenier?”, vroeg ik in het voorbij gaan.
“Vide grenier”, zuchtte hij, terwijl de eerste druppels alweer uit een loodgrijze hemel begonnen te vallen. En met een blik op z’n zoontje: “Anders verveelt ie zich maar.” Gescheiden vader, je moet toch wat in zo’n kinderweekend.
Gisteren zag ik hem z’n busje weer uitladen. “Nog wat verkocht?”
“Niks”, gaf hij toe. “Ja, ‘le petit’, die heeft een speelgoed autootje verkocht, net voor we alles na amper een uurtje weer konden inpakken omdat het ging stortregenen. Voor 50 centimes.” Je kon zien dat hij dat zonde vond. Mismoedig zeulde hij zijn onverkochte klamme rommel de cave weer in.
‘Wij’ Provençalen zijn ongeschikt voor laagjagende wolkenmassa’s en striemende slagregens, we worden al gek als de mistral langer dan een paar dagen aanhoudt. We horen ons te koesteren in de warmte, door de zon beschenen te worden tijdens een potje pétanque, op een schaduwrijk terrasje te nippen van een verfrissend glaasje rosé. Heel cliché, zeker. Maar ik zie geen enkele reden waarom ons klimaat ineens stuivertje verwisselen moet gaan spelen met het hoge noorden. Jullie wel mooi weer en wij niet? Mooi niet!