Le Grand Margès – plaats van misdaad in de volgende roman van Marcus Marc

Aiguines en het Lac de Sainte-Croix

Jean-Louis was bij het krieken van de dag vertrokken om de lange, bijwijlen steile klim naar de top van de Grand Margès te bedwingen. Hij had zijn gammele Citroën op de parking aan de chapelle Saint-Pierre achtergelaten om de meer dan 800 meter hoogteverschil, gewapend met twee liter water en een paar stukjes pizza die hij bij de plaatselijke bakker gekocht had, te overwinnen. De Grand Margès, waarvan de top op bijna 1600 meter ligt, is een van zijn lievelingsplaatsen om te vertoeven. De hindernissenrijke doortocht in het bos is doorspekt met voldoende open ruimtes om de smaragdgroene kleur van het uitgestrekte, artificiele meer, de Lac de Sainte-Croix, te bewonderen. Weg van de drukte, genietend van adembenemende uitzichten. Weg van het uitbundige gejoel van spelende kinderen, weg van hun fantasieloos enthousiasme dat hem mateloos ergert. Op de open ruimte waar parapenters hun aanloop nemen om zich in de diepte te storten, houdt hij steevast halt om zich te laten opslorpen door de wonderbaarlijke natuur. In een melancholische bui heeft hij zijn vriendin toevertrouwd dat ze zijn as mogen uitstrooien op de top van de Grand Margès. Maar er was geen haast bij, had hij er met een kwinkslag aan toegevoegd.

Plateau de Valensole

Hij wilde er nog dikwijls komen genieten van de vergezichten. In haar ogen is het terugkeren naar eenzelfde plaats een onderneming die na verloop van tijd zal vervelen. In zijn ogen krijgt het fabelachtige schouwspel vandaag een extra dimensie. Hij waant zich een oppermachtige gier die zwevend op de thermiek van de onzichtbare luchtstromen langs de ijzingwekkende kloven zweeft. Voordien beeldde hij zich in dat hij een fel bejubelde koning was die de scepter zwaaide over de uitgestrekte omgeving: de Gros en Petit Bessillon, de hoogvlakte van Valensole met zijn onafscheidelijke masten – eind juni, begin juli overspoeld door een massa aan toeristen die de paarsgekleurde lavendelvelden komen bewonderen – het Lac de Sainte-Croix gekleurd door een azuurblauw penseel, het grillige gebergte met in zijn diepe kloven de alomtegenwoordige Verdon, de Ventoux met zijn kale knikker, de majestueuze toppen van de Alpen. Zijn rijk lijkt oneindig. In het noorden verdringen de grillige rotsen van de Alpen zich om boven de toppen van de zuidelijke Alpen te tronen. In het oosten strekt zich een immense vlakte uit. De sporen van een recente brand zijn manifest aanwezig. Na uren van een ongelijke strijd tegen een zich uitdijende vuurzee, die het leger zelf veroorzaakt had, moesten de officieren uiteindelijk met hangende pootjes de hulp inroepen van de brandweer.

Meer Marcus Marc: klik hier …