‘De zon gaat onder, ik voel me bijzonder’. Ik leen deze regels even van dichter Rudi ter Haar die ze opschreef voor zijn gedicht ‘De uitvinding van de romantiek’ dat in 1967 verscheen in het Amsterdamse studentenweekblad Propria Cures. ’t Zijn niet de openingsregels trouwens, het is het hele gedicht. En het geeft precies weer wat ik ervoer toen ik samen met de honden (en de kat, die loopt ook gezellig mee tegenwoordig) een rondje om het huis maakte en in een adembenemend avondrood de zon zag ondergaan. Heel even dacht ik, bij het aanschouwen van dit natuurschoon: ‘Shit, staat de boel weer in de fik?’, wat me logisch lijkt na de zomer vol bosbranden die we gehad hebben. Maar toen drong die schoonheid in alle volheid tot me door en werd ik er zowaar een beetje poëtisch van. Al helemaal toen ik me omdraaide en aan de tegenoverliggende avondhemel een benevelde maan zag opkomen. Ik heb ze niet in één beeld kunnen vangen, helaas. En in fotogeknutsel ben ik niet zo goed, dus ik zet beide plaatjes maar naast elkaar. En analoog aan Rudi ter Haar voeg ik eraan toe: ‘De maan komt op, ik voel me top’.
2018: ik ben er helemaal klaar voor.
Deel dit artikel
Meer inspiratie?
Dan hebben we een suggestie! Lees Côte & Provence magazine 4x per jaar met een eigen abonnement en ontvang een prachtig Frankrijkboek, of koop de actuele editie die nu in de winkel ligt.
