Ontdekkingsreis? Overweeg Corsica!

Alleen voor abonnees …

Als ik op de Route du Soleil in de verkeerde richting rijd, zie ik in mijn achteruitkijkspiegel een bescheiden eiland zonder sterallures. Verstoken gebleven van de pracht en praal van bijvoorbeeld een Mallorca en nochtans behoed voor de glitter en glamour van Ibiza, zie ik een eiland dat gesierd wordt door eenvoud en authenticiteit. Waar de lelijkheid van commercie nog niet zijn allesverslindende kop heeft opgestoken. Een eiland misschien, waar de pijn over het verlies van soevereiniteit heeft bijgedragen aan de drang om de eigenheid te behouden en te beschermen. Waar de strijd hiervoor van weleer, het hedendaagse imago nog immer belast.

Desalniettemin een eiland ook, dat zo schittert van natuurlijke schoonheid dat je spontaan op zoek wilt naar een nieuw woord. Een woord met zo veel meer zeggingskracht dan alleen ‘schoonheid’.

Maar Corsica is meer dan het ravissante mozaïek dat zelfs de oude Grieken tot superlatieven verleidde. Corsica is een gevoel dat je overvalt. Een gevoel dat niet in woorden kan worden gevat. Een verzameling emoties zo overdonderend dat het voelt alsof je hart op wereldreis is geweest.

Het profiel van een indianenhoofd

Lang geleden was Corsica één van mijn kinderdromen. Op de lagere school leerde de meester ons topografie en dit stukje Frankrijk fascineerde me als geen andere plek op de wereld. In kinderogen lijkt de vorm van het eiland op het profiel van een indianenhoofd met zijn veer en in mijn verbeelding was Corsica het thuishonk van alle indianen. Nog onbewust van de turbulente geschiedenis vlocht ik met gouden draden dromen om dit eiland.

‘Geluk’ was een wafelijsje op een warme zomerdag en ‘lang’ alleen de opgeschoten, verlegen jongen even verderop in onze straat, maar in mijn hoofd was Corsica het land van de belofte waar elk sprookje mee eindigt.

Het heeft lang geduurd voordat ik besloot mijn indianeneiland te bezoeken. Veel verschillende interesses en belangen bepaalden de richting van mijn leven en leidden mij naar plaatsen en mensen ver van mijn kinderdromen.

Een dieptepunt in mijn leven wakkerde het verlangen naar ‘vroeger’ aan, naar het gevoel dat zo hoorde bij de tijd dat alles nog veilig en mooi leek. Het was geen vlucht, maar de behoefte aan een nieuw begin dat mij deed beseffen dat het tijd was. Tijd om naar Corsica te komen, want zo voelde het: als een komen, niet als een gaan.

Voor altijd in haar greep

De stemmen van het eiland waren eerder al vooruit gesneld. Als een ware sirene versterkten de Corsicaanse klanken een onweerstaanbaar verlangen. Op merkwaardige wijze ook, voelde Corsica als een vuurtoren die mijn verdwaalde ziel in haar lichtstraal gevangen hield, wachtend tot ik een veilige haven zou bereiken. Ik wist toen nog niet dat deze haven mij voor altijd in haar greep zou houden.

En jaja, ik moet natuurlijk een beetje concreter worden.

De gidsen staan vol met mooie en interessante bezienswaardigheden. Corsica, ook wel ‘Klein Frankrijk’ genoemd, herbergt archeologische en prehistorische vindplaatsen, menhirs en dolmen, Genuese bruggen en torens en de brugbouwwerken van Eiffel. Maar het zijn toch niet deze toeristentrekkers die mij steeds opnieuw doen terugkeren naar dit eiland.

Wat telt is het wisselende landschap, adembenemend. Onderweg naar een willekeurig gekozen bergdorpje op de landkaart, doet elke afdaling, tergend langzaam in aanloop naar de volgende beklimming, onbedwingbaar verlangen naar de volgende bocht, de volgende betovering.

Het toverbaleffect van de kleuren

Aan de westkust word je overdonderd door de onwaarschijnlijke granieten beeldhouwwerken van de Calanche, waar wind en water door de eeuwen heen met ongeëvenaarde sculpturen hebben bewezen dat kunst niet voorbehouden is aan de mens.

Het noordoostelijke Castagniccia ontleent zijn naam aan de omvangrijke kastanje-bossen. Meer centraal, bij Pianellu (Pianello), vind je één van de oudste kastanjebossen van Europa, met bomen van 700 jaar oud en 15 meter doorsnee.

Het gaat me ook om de kleuren. In contrast met de sombere grijze huizen van schist in de piepkleine dorpjes staat de natuur. Niet alleen de bloemenpracht, maar ook het rijke palet aan groentinten op de glooiende heuvels zorgt voor zo’n daverend kleurfestijn dat je humeur prompt een fikse oppepper krijgt.

De onwaarschijnlijke kleurschakeringen op de rotswanden, voor een dergelijk klein stukje land nauwelijks waarschijnlijk, draagt eveneens bij aan het toverbaleffect: rotsen van roze graniet en warm rood tot goudkleurig, van bijna blauw naar groen en alle schakeringen daartussen.

Trots, gastvrij en behulpzaam

De grootste schat van Corsica zijn de eilanders zelf. Hoewel in toeristische gidsen omschreven als ernstig, zwaarmoedig en gesloten, heb ik ze leren kennen als trotse, gastvrije, behulpzame mensen met een prettige dosis zelfspot.

Ik zal altijd terugdenken aan de vriendelijkheid waarmee ik, als soloreiziger, tegemoet word getreden en het geduld dat de mensen aan de dag leggen om een moeizaam Frans koeterwaals-gesprek prettig te laten verlopen. Aan de bereidheid mij de juiste weg te wijzen en daarvoor een stukje om te rijden om me voor te gaan, aan de uitnodiging zelfs eerst even binnen te komen voor een babbeltje en een glaasje fris of aan de aangeboden lift wanneer ik te voet te ver uit de richting ben beland. Mannelijke Corsicanen die geen alleenstaande vrouwen mee zouden nemen? Onzin! Ook de hoffelijkheid in het verkeer of in de rij bij de kassa sieren de prettige omgang.