Ouverture facile

En hatseflats!
Met een riante boog belandden de plakjes ham op de grond naast het aanrecht. Precies voor de neus van de kat, die al met afwachtende blik naar mijn verrichtingen had zitten kijken. Die waren niet mis. Die van de kat ook niet; die ging er met een rotgang met de buit vandoor en was zelfs de toegesnelde honden te vlug af. En zo’n kat moet je niet proberen z’n prooi af te jatten. Ook ik begon er niet meer aan, kansloze operatie.
Ik had me voorgenomen een quiche te maken. Wat betekende dat er ham, diverse kaassoorten, prei, bladerdeeg en nog zo het een en ander uit hun jas moesten worden geholpen. Dat ging uitstekend bij de prei, maar die had ik nou eenmaal zelf in de winkel in een papieren zakje gedaan. De verpakking van het bladerdeeg kon ik openknippen, openrippen is geen optie. Het stukje roquefort liet zich met behulp van een scherp mes ook nog wel uit de verpakking ratsen. Bij het kuipje roomkaas ging het al minder vlot. Het overbodige kartonnen doosje kreeg ik er netjes af, het dekseltje van het plastic bakje dat daarna vrijkwam liet zich ook na enig aandringen nog wel verwijderen, maar bij het muurvast verzegelde binnenbeveiligingsvelleje ging het mis. Jawel, er zat een lipje ergens in een inhammetje verstopt waaraan je kon trekken. Een héél klein lipje, dat zich met geen mogelijkheid liet loswurmen. Dus het mes er maar weer in. Dat gaf vervelende kartelrandjes en achterblijvende roomkaas, maar met wat geschraap kwam het merendeel toch in de bakvorm terecht.
Tja, en toen de ham. ‘Ouverture facile’, stond er in piepkleine lettertjes op het minuscule lipje dat voor opening zou moeten zorgen. Dat lipje zat muurvast verkleefd aan de verpakking.
“Pak toch een mes”, zei de echtgenoot hulpvaardig vanachter zijn krant.
Net op dat moment had ik met gewrijf en gefriemel een vinger onder het lipje gekregen.
“Niet nodig, ik heb ‘m!” Waarna ik verwoed probeerde de verpakking middels het lipje open te trekken. Ik had het al bijna opgegeven toen er toch iets van beweging in kwam. Nog één ruk… En toen was het kattenvoer.
Met die (inmiddels kaas-)quiche is het goed gekomen. Maar het zette me wel aan het denken. En het zou fijn zijn als fabrikanten van verpakkingen dat ook eens zouden doen, een beetje denken. En dan vooral een beetje denken aan de mensen die hun rotsvast verpakte producten weer moeten ‘ontpakken’. Want het gaat niet alleen om voedingsmiddelen. Je kunt geen batterijtje, geen tandenborstel, geen schaar (ik noem maar wat) meer in gebruik nemen zonder je met rigoureus gereedschap door de voor de eeuwigheid bestendige verpakking heen te worstelen. En waarom heb ik een waterpomptang nodig om een (niet eens kindbeveiligde) fles schoonmaakazijn open te slopen, is een zak kattenbrokjes niet eenvoudig open te ritsen, maar vliegt de macaroni wel in het rond als ik aan het ‘hersluitbare’ lipje trek? En krijg ik dan weer de aanmaakhoutjes voor de haard niet uit het netje? Hoezo moet ik zelfs de verpakking van m’n favoriete maandblad met een schaar te lijf?
En nu we het daar toch over hebben; waarom zijn alle ‘eigentijdse’ scharen uitsluitend geschikt voor rechtshandigen? Moderne vormgeving en zo, en als je rechtshandig bent: prima, dat ding ligt lekker in de hand. Maar als je toevallig linkshandig bent is het ronduit een ramp.
“Ik kan niet knippen”, verzuchtte de linkshandige echtgenoot onlangs.
“Nee”, verzuchtte ik terug, “die schaar kan niet knippen, althans niet met jou.”
’t Is opgelost, ik heb op internet een formidabele ‘linkse’ schaar gevonden.
Nou alleen die verpakkingen nog hè. Want rechtsom of linksom, dat blijft het echte probleem. Ouverture facile? Dat betekent gewoon ‘nooit meer open te slopen’. En daar is geen woord Frans bij.