Presidentiële shorts

Ik weet het niet hoor, met die Macron. Komt hier in Marseille een beetje incognito vakantie vieren (het was zelfs staatsgeheim) en het eerste wat ie doet is bij justitie een klacht indienen tegen een fotograaf die een beetje te dichtbij kwam. Meteen konden álle paparazzi aan de slag en stond het incident in ‘no time’ breed uitgemeten in de hele pers; lekker incognito. En – alweer – niet zo best voor zijn populariteit. Die is razendsnel gekelderd: nog maar 36% van de Fransen ziet hem zitten. Dus werd de ‘discrete’ vakantie omgezet in een media-event. Zo verschenen de Macrons in korte broek en T-shirt zogenaamd spontaan bij de oude scheepsbouwer Borg in Marseille en een dag later trainde het staatshoofd, opnieuw in het kort, even mee met Olympique Marseille.
Noem me gerust conservatief, maar ik vind dus dat dat niet kan, een president in shorts. Al helemaal niet als deze eerst luid en duidelijk heeft verkondigd dat hij het presidentiële ambt zijn waardigheid gaat teruggeven. Dat riep hij al tijdens zijn verkiezingscampagne. Om zich af te zetten tegen Hollande, die zich zo graag als ‘monsieur normal’ presenteerde, vermoed ik. Nou ja, normaal… Kan best dat het in Parijse kringen normaal is om de ene maîtresse tegen de volgende in te ruilen. Maar om nou als president in het nachtelijk donker per scooter stiekem van het Élysée naar je nieuwe verovering (actrice Julie Gayet) te tuffen, en dan ook nog met zo’n Willempie-helm op is wel héél ‘normaal’. De pers smulde, dat wel. De rel die erop volgde toen Valérie Trierweiler, met wie Hollande op het Elysée samenwoonde, achter de affaire kwam was ronduit abnormaal. Binnen een dag verliet ze het presidentiële paleis, maar niet dan nadat ze voor een godsvermogen aan onvervangbaar antiek meubilair en porselein had ‘verbouwd’. Ze was zó zwaar aangeslagen dat ze in een kliniek moest worden opgenomen. Later nam ze wraak met een voor haar ex-geliefde vernietigend boek dat ongetwijfeld aan diens val heeft bijgedragen.
Maar goed, we hadden het over presidentiële shorts. In het begin van zijn ambtsperiode vond Hollande het óók normaal om tijdens zijn vakantie aan de Côte (toen nog met Trierweiler) in korte broek over de boulevards te flaneren. Tuurlijk, wam weer, comfortabele vakantie-outfit. Maar het werd hem niet in dank afgenomen. Frankrijk verkeerde in een diepe crisis en volgens veel Fransen gaf het geen pas dat hij buitengewoon ontspannen en gekleed als de eerste de beste toerist liep te flierefluiten. Hij is daarna ook nooit meer, in het openbaar dan, in shorts gesignaleerd.
Geldt trouwens voor alle presidenten van de Vijfde republiek die zich wèl als staatshoofd wisten te presenteren, van De Gaulle tot en met Mitterand. Bij Chirac ging het weer mis: je paradeert niet in een lullige half-onderbroek met hoog opgetrokken zwarte sokken boven stadse molières langs de boulevard in Bormes-les-Mimosas als je president bent. Over Sarkozy zullen we het maar helemaal niet hebben, da’s gewoon een zielig gevalletje gevallen blingbling.
Intussen vierde Hollande deze week wel mooi zijn 63e verjaardag in Château d’Aiguines in de Haut-Verdon. Zijn vriend en ex-premier Bernard Cazeneuve heeft daar een tweede huis. Het ging om een simpele lunch, maar het dessert werd geleverd door Philippe da Silva, de sterrenchef van restaurant Les Gorges de Pennafort in Callas. ‘Monsieur normal’, weet je wel. Hij verscheen in lange broek, maar ik wed dat zijn shorts in de koffer zaten en alleen privé worden uitgepakt.
Macron (en zijn echtgenote) trokken ze dus wèl in het openbaar aan. Bij een ‘spontaan’ gearrangeerd bezoek aan een scheepswerf. Moet kunnen, vast wel, maar je ziet hoe ongemakkelijk ze erbij staan. En juist dit soort foto’s duikt op als je het even helemaal niet kunt gebruiken als president, als je nou net wèl waardig wilt overkomen. Nóóit meer doen dus. Niet alles hoeft open en bloot.