Pasta municipales

Voor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland en België verkrijgbaar zijn, te maken. Alle recepten zijn bedoeld voor 4 personen.

Vanmorgen op de radio het onvergankelijke chanson ‘La Montagne’ van zanger/tekstdichter Jean Ferrat (1930-2010) die vandaag precies tien jaar geleden overleed. Jean Ferrat heette eigenlijk Tenenbaum en was van Russisch/Franse komaf. Maar toen hij een artiestenaam zocht en kennismaakte met Saint-Jean-Cap-Ferrat in de Alpes-Maritimes, besloot hij zich Jean Ferrat te noemen. Die man hield van het licht en het zuiden. En van het platteland. Zijn chanson uit 1967 – subliem in het Nederlands hertaald door Friso Wiegersma en prachtig vertolkt door Wim Sonneveld als ‘Het Dorp’ – is daar een sublieme getuigenis van. Nooit heeft iemand mooier verhaald over de teloorgang van het platteland en het wegtrekken van de jeugd naar ‘de grote stad’ om nog een droge boterham te kunnen verdienen. Alleen, de harde realiteit van nu is niet veel anders. Het platteland ontvolkt nog steeds, de boel vergrijst. En zondag hebben we gemeenteraadsverkiezingen tot in de kleinste gehuchtjes, waar de opkomst extreem laag zal zijn, ook al omdat de overheid iedereen die ouder dan 70 is aanraadt om thuis te blijven vanwege dat vuige coronavirus. Nou, dat is in dit soort plattelandsdorpjes zo’n beetje iedere stemgerechtigde. Blijven ze ook echt allemaal thuis? Ik denk het niet. Vandaag op de beknopte dorpsmarché was er in elk geval weinig van coronavrees te merken. En ga er maar gerust vanuit dat zondag voor en na de verkiezingen het caféterras flink vol zal zitten. Wat we doen? Over de lunch ouwehoeren natuurlijk, en recepten uitwisselen. Zoals altijd. En omdat het zoals altijd wel een beetje uit de hand zal lopen, moet er daarna een snelle lunch in elkaar gestoken worden. Pasta, altijd goed en je hoeft er niet voor te hamsteren, want dat heeft iedereen hier echt altíjd in huis. Kaas en (gedroogde) kruiden ook. En improviseren/variëren mag natuurlijk altijd.

Ingrediënten:
400 gram tagliatelle (andere pastasoort mag ook)
100 gram mozzarella
100 gram stevige geitenkaas
100 gram gorgonzola
100 gram geraspte parmesan
1 dessertlepel gedroogde oregano
½ bosje bieslook
2 tenen knoflook
handje gepelde walnoten
snufje nootmuskaat
olijfolie
zout en zwarte peper uit de molen

Bereiding:
Pel de knoflooktenen, hak de bieslook fijn, hak de walnoten in stukjes.
Snij de mozzarella in brokjes. Haal zo dun mogelijk de ‘korst’ van de gorgonzola en snij de kaas in stukken. Snij de geitenkaas in stukjes. Zit er een korst omheen, dan die wegsnijden.
Kook de pasta ‘aldente’ (beetgaar) in ruim water met een scheut olijfolie.
Maak intussen de saus door in een koekenpan een scheut olijfolie warm (niet heet!) te laten worden. Doe de mozzarella de gorgonzola en de geitenkaas erbij en laat onder af en toe roeren smelten op laag vuur. Knijp de knoflooktenen erboven uit, doe de oregano erbij, plus een snufje nootmuskaat, en geef een flinke draai aan de pepermolen. Proef op smaak en voeg eventueel nog wat zout en/of peper toe. Roer alles nog even goed door elkaar en draai het vuur uit.
Doe de beetgare pasta over in een vergiet, schudt goed uit (niet afspoelen!) en verdeel over de borden. Giet de saus er overheen, verdeel de gehakte walnoten erover, en versier met de gesnipperde bieslook. Geef de parmesan er los bij, plus brood om te soppen en een mooi glas rosé. Hebben we hier inderdaad ook altijd in huis. Dat krijg je hè, met een ‘eigen’ cave om de hoek. Dat dan weer wel.