Terug in de sport

Tijdje niks van me laten horen, allerlei gedoe. Eerst iets met mijn ogen, een niet zo heldere blik. In huiselijke en familiale kring geld ik als een ‘eigenwijs kreng’, op zich niet verkeerd bedoeld, neem ik maar aan, ik zie het als wat ze ooit een ‘geuzennaam’ noemden.
Enfin, ik ging dus toch op eigen gezag een stukje tippelen met mijn hond en kat. Een paar uur later lag ik met een gebroken heup in een hospitaal.
Op de brancard in de ambulance dacht ik vooral aan een carnavalsoptocht. Zwaailicht en sirene, ik weet wel dat we ‘en Provence’ in overdrijven gespecialiseerd zijn, maar het leek me aandachttrekkerij waar ik niet van hou.
Vaak genoeg aan de kant gegaan als er zo’n ziekenauto alarmerend ‘opzij. opzij’ communiceerde. Ging het misschien ook alleen om een ‘eigenwijs kreng’ dat iets gebroken had.
Ik belandde in een hospitaal ver weg waar ze me opereerden. Daarna naar een revalidatiecentrum waar ik op een hometrainer moest.

Ik ben tegen klagen

Ik ben tegen klagen, wie klaagt verdient eerst een schop onder z’n kont, maar ik was er diep ongelukkig. Niets ten nadele van de het personeel dat er z’n best doet, maar ik paste – vond ik – niet zo goed in het eetzaaltje met vooral demente bejaarden. Nog een mazzel dat ik goed Frans spreek.
Ik belde de thuissecretaris en zei: ‘haal me hier weg’.
Ooit zal ik opschrijven hoe het allemaal gegaan is.
Inmiddels ben ik thuis, looprekje en hometrainer.
En op die thuisfiets ben ik als de sportjournalist die ik ooit was. Ik sprintte mee in de finale van een Vuelta-etappe die ik op de tv kon volgen, ik paste het ‘verzet’ op de trainer aan als er bergen beklommen moesten worden.
Ik ben er weer, dankzij de thuisfiets en de thuissecretaris.
Ga ik nu – met mijn looprekje – naar de keuken. Het wordt rijst met Indische boontjes.
Morgen gewoon als altijd een paar honden op visite, prima, ik ben er weer.
Niet schrikken, ik ga ook weer aan het schrijven.