Verlossend water

Ik zag de bui al hangen. Maar nee hoor, wéér niet. Net als de vorige zeldzame keren in de afgelopen maanden. Donkere donderwolken aan de horizon, gerommel in de verte, een enkele lichtflits. En verder niks. Geen regen, zelfs geen spatje. Terwijl alles snakt naar een stevige plens, de wijnoogst dreigt te mislukken en met een paar weken is uitgesteld in de hoop op verlossend water, de olijvenoogst al niet meer te redden is, het hele dorp zucht onder de aanhoudende hitte en je zelfs in de airco-gekoelde supermarché wordt afgeblaft door uitgeputte casssières, trekt nu opnieuw de door Météo France toegezegde reddende onweersbui aan mijn stukje Provence voorbij. Schijnt te maken te hebben met wat ze een ‘micro-klimaat’ noemen en mijn omgeving zou dan een mini-microklimaat wezen. Zal best. Ik vind het raar dat een vriend die in een dorp een paar kilometer verderop woont op zijn facebookpagina hevige regen en zwaar onweer laat zien. Bij mij niet het begin van een druppel.
Ik voel me zo langzamerhand zeer verwant met Jean de Florette, de tragische hoofdfiguur uit de beroemde verhalencyclus L’Eau des Collines van onze grote Provençaalse schrijver en filmmaker Marcel Pagnol (1895–1974). Hij bedacht in 1953 een prachtig filmverhaal: Manon des Sources. Ook toen al kon het gebrek aan regen voor enorme catastrofes zorgen. Die film liep een beetje uit de hand, op een rolprent van 4 uur zat niemand te wachten. Pagnol maakte er toen maar twee boeken van: Jean de Florette en Manon des Sources. In 1985 werden ze alsnog verfilmd door regisseur Claude Berri met een sterrencast van Gerard Depardieu, Yves Montand, Daniel Auteuil, Emmanuelle Béart… Kaskrakers, ruim 7 miljoen bezoekers alleen al in Frankrijk, tot het cultureel erfgoed bestempeld door toenmalig president François Mitterand. Kijk hier maar.
Bon, lang verhaal kort, want je wilt toch weten waar het over gaat, nietwaar?
Burenruzie om een waterbron, broneigenaar wordt doodgemept. Diens erfgenaam – Jean de Florette – wil ook al niet meewerken, buurboeven sluiten stiekem de waterbron af: niemand meer water. En regenen doe het al tijden niet, dus de oogst mislukt en de bronerfgenaam verongelukt als hij uit wanhoop probeert met dynamiet een waterput te slaan. Probleem opgelost, de buurboeven ontstoppen de bron weer en bouwen een florerend bloemenbedrijf op.
Jaren later neemt de inmiddels volwassen dochter Manon van de bronman wraak. Ze blokkeert op haar beurt de bron. De bloemenkwekerij gaat eraan, het hele dorp zit zonder water. Pas als Manon tijdens een processie, een smeekbede van het dorp om regen, stiekem de bron weer openzet is het dorp gered. Want die regen, die viel nog steeds niet.
Nou, en zo voelt het hier dus ook. Elke keer denk je: ‘Ha, nu gaat het hozen!’ En dan drijft de bui weer over, zelfs ‘mijn’ rivier smacht naar een hemelse douche. Gelukkig hebben we in deze moderne tijden waterleiding. Maar ook al wekenlang ‘restrictions de l’eau’, je mag je tuin niet sproeien, je auto niet wassen, een zwembad niet bijvullen. En als het zo droog blijft, volgen er stringentere maatregelen; dan gaat het water echt op rantsoen. Allemaal volkomen terecht, helemaal mee eens. Maar het zou wel lekker zijn als er nu eindelijk eens een buitje viel. Wat zeg ik? Hoosregens moeten we hebben! Verlossend water! Zal je zien dat – áls de hemelsluizen eenmaal opengaan – het allemaal weer zó buitenproportioneel is dat we massaal onder water komen te staan. Was ik Manon des Sources maar. Kon ik het zelf regelen. Al raadt de echtgenoot een regendansje af.