Vrijheid, gelijkheid, broederschap?

Brigitte Bardot is weer eens in opspraak. Gisteren verscheen in de Franse pers een handgeschreven brief waarin ze het opnam voor Marine Le Pen, de partijleider van het ultrarechtse Front National. Nou weet ik wel dat BB getrouwd is met de rijke industrieel Bernard d’Ormale, die een overtuigd aanhanger is van die partij, en dat ze zelf ook behoorlijk rechts uit de hoek kan komen. En ik weet ook dat Marine Le Pen nogal in het nieuws is vanwege haar verzet tegen ritueel slachten, waar BB en ik net zo hard tegen zijn. Maar ’t was toch even schrikken. Tot ik zag waar het echt over ging.
Bardot maakt zich druk over het feit dat het Marine Le Pen de facto onmogelijk wordt gemaakt aan de komende presidentsverkiezingen mee te doen. Want dat kan alleen als je minstens 500 handtekeningen van gekozen volksvertegenwoordigers hebt verzameld. Marine Le Pen komt er nog zo’n zestig tekort en de tijd dringt, want die 500 signatures moeten voor 16 maart binnen zijn. Daarom vroeg de FN-voorvrouwe aan de rechter of de handtekenkingenlijst anoniem mocht blijven; het zou potentiële ondertekenaars kopschuw maken als ze met naam en toenaam in de publiciteit zouden komen.
In de peilingen scoort Marine iets van 17 procent. Dat is weliswaar veel minder dan Sarkozy (25%) en Hollande (27%), maar 17% betekent toch dat een groot deel van de Franse bevolking zich aangesproken voelt door het gedachtengoed van het Front National.
Nou ga ik er niet vanuit dat Marine Le Pen ooit president van Frankrijk wordt (de hemel beware ons) en van haar abjecte ideologieën moet ik absoluut niets hebben. Maar ik vind het op z’n minst raar dat iemand vanwege malle wetgeving bij voorbaat buiten de deur wordt gehouden. Het lijkt me van democratische orde dat ze gewoon mee mag doen in de verkiezingsstrijd.
BB pleit ervoor dat Le Pen die kans krijgt.
Ik ook. En dat heeft niets met dierenliefde of moslimhaat te maken.
Maar alles met de vrijheid, gelijkheid en broederschap waarop Frankrijk zich laat voorstaan. Met democratie dus.