“Verlangend kijken naar ons huisje in Zuid-Frankrijk”

Beetje vol te houden, in Amsterdam?
“Hier wonen is altijd te doen, ook nu. En ik heb de indruk dat Amsterdammers zich heel goed aan de voorschriften houden. Ondanks alle tegenslag heb ik vrede met de situatie. We kunnen er simpelweg niks aan doen. Privé mogen we ons gelukkig prijzen dat we zoveel van elkaar houden. Want we zijn behoorlijk op elkaar aangewezen en we kijken soms verlangend naar foto’s van ons huisje in Frankrijk. En dan worden we wel een beetje melancholiek.”

Tegenslag, geen voorstellingen.
“Alle theaters op slot, het is een ramp. We zijn tonnen kwijt, kijk maar even op mijn facebookpagina (klik hier) of op deze link (klik hier) voor het hele relaas.”

Iets van financiële steun van de overheid?
“Nope! Nothing Nada! Rien! Nichts! Non! Nein! Njet! Neen! De mensen die denken dat het een ondernemersrisico zou zijn hebben geen idee. Dit is niet een verhaal over een Shakespeare-sonnet of een typetje van Tineke Schouten. Het is een economisch verhaal dat helaas in het gedrang is gekomen door de reputatie die met name een aantal gesubsidieerde gezelschappen hebben opgebouwd. Overigens gaat dit zeker niet op voor álle gesubsidieerden. Toneelgroep Maastricht, bijvoorbeeld, heeft een enorm bestaansrecht, maar zal het misschien wel moeten afleggen. Er wordt nu gezegd dat er 300 miljoen steun is. Maar dat geldt niet voor die 300.000 mensen die dadelijk op straat staan. Weet je wel dat de hele culturele branche goed is voor 3.7 van het BNP? Dat is bijna net zoveel als de gehele luchtvaartbranche. Dus inclusief de KLM! Er is een totale misvatting over hoe onze branche in elkaar zou zitten, en wat het economisch belang is.
Van Engelshoven (Minister van Culuur) heeft zichzelf als zeer onbekwaam bewezen. En Wiebes (Minister van Economische Zaken) heeft een goede therapeut nodig.”

Je klinkt boos.
“Ik vind dat de mensen in het algemeen erg egoïstisch zijn. Iedereen heeft het maar over een ’nieuwe wereld’ waarin we ons met z’n allen realiseren hoe het allemaal anders kan. En hoe we hier een les uit leren. Nou niet! Er zal wel een handjevol mensen zijn voor wie dat geldt, maar ik word knettergek van het gezeur. Dat je als leraar misschien geen reiskosten krijgt in deze periode. Of dat het zo erg is voor de kinderen. Get over it! Toon een beetje discipline, zeg. Niks erg voor de kinderen. Voor de mensen aan de beademing dáár is het erg voor. Voor de mensen op de IC, dáár is het erg voor. Voor de mensen die hun geliefde kwijt raken en niet eens afscheid kunnen nemen, dáár is het erg voor. Diezelfde in en in verwende kinderen hadden in Jemen moeten wonen of in Syrië of tijdens de Tweede Wereld Oorlog. Ga dan maar eens naar buiten. En sla dan maar eens een handhaver voor zijn gezicht omdat het allemaal zo moeilijk is.
Een boswachter vroeg aan de mensen beleefd om alsjeblieft op de paden te blijven omdat er zoveel wilde dieren drachtig zijn. Hij werd uitgescholden met de woorden: ‘Ja! Jezus. Ik mag helemaal niks meer. Ik zit al opgesloten weet je. En nou mag ik de hond niet eens uitlaten!’
Hou toch op zeg. Iemand kon zijn goedkope kippenvoer niet in België gaan kopen en probeerde een sluipweggetje zodat ze hem ‘niet zouden pakken’! Niet zouden pakken?! Het gaat er niet om dat je je niet laat pakken! Idioot!
Het is allemaal heel erg en heel erg vervelend. Ja, oké, ik maak me boos, maar dat doe ik eigenlijk al jaren, maar nu valt het me nóg meer op.
Oh, en mag ik nog één ding zeggen? De regering legt ons die beperkingen niet op om ons te treiteren, hè? Het is om ons te beschermen! Ik vind dat Rutte het fantastisch doet! Ga er maar eens aan staan met al die schreeuwende mensen om je heen. En dan die journalisten met hun vaak idiote vragen en veronderstellingen na afloop van zo’n persconferentie zeg! Die mensen hebben nog nooit van voortschrijdend inzicht gehoord. Dan zál je als minister president onder ongekend hoge druk, hier en daar eens een inschattingsfout maken.”

Jullie zouden nu in de Provence zijn.
“Teleurstelling natuurlijk, heel jammer, maar nee, geen woede. We zullen het moeten aanvaarden. En als ik zie hoe gelukkig we zijn en me realiseer hoeveel geluk we hebben dat we nog gezond zijn…”

Hebben jullie een ‘gardien’ voor jullie Provençaalse huis?
“Ja, gelukkig wel. Onze Gérard zit er bovenop. En ook onze buurtjes aan twee kanten houden in een oogje in het zeil. Ik verlang wel naar de verse eitjes die onze lieve buurvrouw soms neerzet in een mandje. We willen nu wel heel erg graag die kant op. We missen de tuin. Het buiten zijn. Met de planten bezig zijn. In de zon zitten. En ja, natuurlijk een rosétje en een heerlijke gin & tonic in de avondzon.”

Hoe stellen jullie je eerste dag voor, weer terug in Le Var?
“Gillend van plezier poedelnaakt door de tuin springen en God bedanken dat hij in Frankrijk woont.”